اجرای وال مش به عنوان یکی از روش‌های نوین در مقاوم‌سازی دیوارهای غیرسازه‌ای در صنعت ساختمان‌سازی شناخته می‌شود که نقش مهمی در افزایش ایمنی سازه‌ها در برابر نیروهای لرزه‌ای ایفا می‌کند. این سیستم با استفاده از مش فایبرگلاس و لایه‌های پلاستر، دیوارها را مهار کرده و از حرکت خارج از صفحه آن‌ها جلوگیری می‌نماید. اجرای وال مش طبق آیین‌نامه‌های استاندارد مانند 2800 الزامی است و می‌تواند جایگزین مناسبی برای وال پست‌های فلزی سنتی باشد. در مناطق زلزله‌خیز مانند ایران، این روش با کاهش وزن سازه و افزایش انعطاف‌پذیری، ریسک تخریب را به حداقل می‌رساند و ایمنی ساکنان را تضمین می‌کند.

در این مقاله، به بررسی جامع وال مش، مزایا و معایب، مراحل اجرای وال مش، ضوابط اجرای وال مش، مهمترین نکات اجرای وال مش، نحوه اجرای وال مش و نصب و اجرای وال مش می‌پردازیم. هدف ارائه راهنمایی صفر تا صد اجرای وال مش است تا مهندسان، پیمانکاران و مالکان ساختمان بتوانند با دیدی باز به پروژه‌های خود بپردازند. اجرای وال مش در ساختمان نه تنها هزینه‌های تعمیرات آتی را کاهش می‌دهد، بلکه با پیشرفت‌های اخیر در مواد، کارایی بالاتری نشان داده است.

علاوه بر این، مقایسه با روش‌های سنتی و نکات نگهداری را نیز پوشش خواهیم داد. برای مثال، در پروژه‌های مسکونی، ترکیب این سیستم با پلاسترهای سیمانی می‌تواند دوام را افزایش دهد. در ادامه، جزئیات بیشتری را کاوش می‌کنیم تا درک کاملی از این فناوری به دست آورید.

وال مش چیست؟

وال مش یک سیستم کامپوزیتی است که از شبکه الیاف شیشه‌ای یا فایبرگلاس تشکیل شده و برای مهار لرزه‌ای دیوارهای غیرباربر استفاده می‌شود. این روش با اعمال لایه‌های پلاستر سیمانی یا گچی روی مش، یکپارچگی دیوار را افزایش داده و نیروهای جانبی مانند زلزله را مستهلک می‌کند. برخلاف وال پست‌های فلزی که وزن بالایی دارند، وال مش سبک بوده و نصب آن ساده‌تر است.

این سیستم در پیوست ششم آیین‌نامه 2800 به عنوان جایگزین وال پست معرفی شده و برای دیوارهای داخلی و خارجی مناسب است. مش فایبرگلاس با مقاومت کششی بالا، از ترک‌خوردگی جلوگیری کرده و انعطاف‌پذیری سازه را بهبود می‌بخشد. در ساختمان‌های مدرن، وال مش به عنوان عنصری کلیدی برای ایمنی محسوب می‌شود.

علاوه بر این، وال مش می‌تواند با مواد مختلفی مانند بلوک‌های سفالی یا آجری ترکیب شود. این ترکیب نه تنها استحکام را افزایش می‌دهد، بلکه هزینه‌های کلی پروژه را کاهش می‌دهد. مهندسان با ارزیابی شرایط ساختمان، این سیستم را برای پروژه‌های مختلف توصیه می‌کنند.

مزایا و معایب وال مش

وال مش مزایای متعددی دارد که آن را به گزینه‌ای محبوب تبدیل کرده است. اولاً، سرعت اجرای بالا اجازه می‌دهد تا پروژه‌ها سریع‌تر تکمیل شوند و زمان توقف کار کاهش یابد. ثانیاً، وزن کم سیستم بار اضافی به سازه وارد نمی‌کند و مناسب ساختمان‌های سبک است. همچنین، مقاومت در برابر خوردگی و رطوبت، دوام طولانی‌تری در محیط‌های مختلف فراهم می‌کند.

از دیگر مزایا می‌توان به هزینه کمتر نسبت به روش‌های فلزی اشاره کرد، زیرا نیاز به مصالح سنگین ندارد. انعطاف‌پذیری بالا در برابر نیروهای دینامیک، ریسک شکست را کم می‌کند. علاوه بر این، وال مش زیبایی ظاهری دیوار را حفظ کرده و با پوشش‌های نهایی سازگار است.

با این حال، معایبی نیز وجود دارد. نیاز به اجرای دقیق و مهارت اپراتور می‌تواند چالش‌ساز باشد. در دماهای بالا، کارپذیری ملات کاهش یافته و کیفیت تحت تأثیر قرار می‌گیرد. همچنین، هزینه اولیه مواد فایبرگلاس ممکن است برای پروژه‌های کوچک بالا باشد.

در نهایت، با رعایت نکات اجرایی، مزایا بر معایب غلبه می‌کنند و وال مش گزینه‌ای کارآمد است.

مراحل اجرای وال مش

مراحل اجرای وال مش به صورت گام‌به‌گام طراحی شده تا ایمنی و کیفیت تضمین شود. ابتدا دیوارچینی با مصالح استاندارد مانند بلوک‌های سفالی یا آجری انجام می‌گیرد. پس از تکمیل دیوار، سطح آن تمیز و مرطوب می‌شود تا چسبندگی افزایش یابد.

سپس، لایه اول پلاستر سیمانی یا گچی به ضخامت حدود 2 سانتی‌متر اعمال می‌شود. این لایه پایه‌ای برای مش فراهم می‌کند. در ادامه، مش فایبرگلاس روی پلاستر خیس قرار گرفته و با فشار ملایم تثبیت می‌گردد تا هوا خارج شود.

پس از خشک شدن اولیه، لایه دوم پلاستر به ضخامت 1 تا 2 سانتی‌متر اجرا می‌شود تا مش کاملاً پوشانده شود. در نهایت، سطح صاف شده و کیورینگ انجام می‌گیرد تا ترک‌خوردگی جلوگیری شود.

این مراحل ساده هستند اما نیاز به دقت دارند تا عملکرد لرزه‌ای حفظ شود.

آماده‌سازی سطح دیوار

آماده‌سازی سطح شامل تمیز کردن از گرد و غبار و چربی است. مرطوب کردن با آب، چسبندگی پلاستر را بهبود می‌بخشد. در صورت وجود ناهمواری، ترمیم اولیه ضروری است.

این مرحله پایه موفقیت کل فرآیند است و نباید نادیده گرفته شود. بررسی رطوبت محیط نیز کمک می‌کند تا خشک شدن مناسب انجام گیرد.

برای دیوارهای قدیمی، حذف لایه‌های قبلی الزامی است تا پیوند قوی ایجاد شود.

اعمال لایه اول پلاستر

لایه اول پلاستر با مخلوط سیمان، ماسه و آب تهیه می‌شود. ضخامت یکنواخت 2 سانتی‌متر با ماله اعمال می‌گردد. این لایه باید خیس بماند تا مش خوب بچسبد.

انتخاب پلاستر سیمانی برای محیط‌های مرطوب و گچی برای داخلی توصیه می‌شود. کنترل ویسکوزیته ملات کلیدی است.

پس از اعمال، سطح را صاف می‌کنند تا پایه صاف برای مش آماده شود.

نصب مش فایبرگلاس

مش فایبرگلاس با عرض مناسب برش خورده و روی پلاستر خیس قرار می‌گیرد. همپوشانی لبه‌ها حداقل 10 سانتی‌متر باشد تا یکپارچگی حفظ شود. فشار با غلتک هوا را خارج می‌کند.

این مرحله حساس است زیرا مش نقش اصلی در مقاومت کششی دارد. انتخاب مش با مقاومت حداقل 1500 نیوتن ضروری است.

در گوشه‌ها و اتصالات، مش را خم کرده تا پوشش کامل فراهم شود.

اعمال لایه دوم پلاستر

لایه دوم پس از خشک شدن اولیه لایه اول اجرا می‌شود. ضخامت 1 تا 2 سانتی‌متر برای پوشش کامل مش کافی است. صاف کردن نهایی زیبایی را افزایش می‌دهد.

کیورینگ با آب‌پاشی برای چند روز انجام گیرد تا استحکام افزایش یابد. این لایه حفاظتی در برابر عوامل خارجی عمل می‌کند.

در نهایت، بررسی ترک‌ها پس از خشک شدن الزامی است تا تعمیرات لازم انجام شود.

ضوابط اجرای وال مش طبق آیین‌نامه 2800

ضوابط اجرای وال مش در آیین‌نامه 2800 برای مهار لرزه‌ای دیوارها تعریف شده است. طبق پیوست ششم، وال مش جایگزین وال پست بوده و برای دیوارهای بدون محدودیت طول قابل استفاده است. مقاومت کششی مش حداقل 1500 نیوتن در 5 سانتی‌متر عرض باید باشد.

همچنین، ضخامت پلاستر حداقل 3 سانتی‌متر در مجموع و همپوشانی مش 10 سانتی‌متر الزامی است. در طراحی وال مش، ارزیابی نیروهای جانبی و اتصال به سازه اصلی ضروری است. این ضوابط ایمنی را در زلزله تضمین می‌کنند.

علاوه بر این، برای دیوارهای خارجی، مقاومت در برابر باد نیز 고려 شود. نظارت مهندس ناظر در تمام مراحل الزامی است تا انطباق با استانداردها 확인 گردد.

در نهایت، استفاده از مواد استاندارد و آزمایش‌های کیفیت بخشی از ضوابط است.

مهمترین نکات اجرای وال مش

مهمترین نکات اجرای وال مش شامل انتخاب مواد با کیفیت بالا است. مش فایبرگلاس باید مقاوم در برابر قلیایی باشد تا با پلاستر سازگار بماند. همچنین، کنترل دمای محیط کلیدی است؛ اجرای در دمای 5 تا 35 درجه سانتی‌گراد توصیه می‌شود.

مرطوب کردن سطح قبل از پلاستر چسبندگی را افزایش می‌دهد. همپوشانی مناسب مش از نقاط ضعف جلوگیری می‌کند. کیورینگ حداقل 7 روز برای استحکام ضروری است.

لیست نکات کلیدی:

• بررسی رطوبت دیوار قبل از اجرا
• استفاده از ابزارهای دقیق برای صاف کردن
• نظارت بر خشک شدن لایه‌ها
• اجتناب از اجرای در باران

این نکات کیفیت نهایی را تضمین می‌کنند.

نحوه اجرای وال مش در ساختمان‌های مختلف

نحوه اجرای وال مش در ساختمان‌های مسکونی با تمرکز بر دیوارهای داخلی است. در این موارد، پلاستر گچی ترجیح داده می‌شود تا زیبایی حفظ شود. برای ساختمان‌های تجاری، پلاستر سیمانی برای دوام بیشتر استفاده می‌گردد.

در سازه‌های بتنی، اتصال مش به ستون‌ها با چسب اپوکسی انجام می‌گیرد. در اسکلت فولادی، جوشکاری یا پیچ برای تثبیت مناسب است. در ساختمان‌های بلند، لایه‌های اضافی برای مقاومت بیشتر اضافه می‌شود.

علاوه بر این، در مناطق مرطوب، مواد ضدآب به پلاستر افزوده می‌شود. این تنوع اجازه می‌دهد تا روش با شرایط مختلف سازگار شود.

در نهایت، ارزیابی اولیه ساختمان برای تعیین نحوه اجرا ضروری است.

اجرای در اسکلت بتنی

در اسکلت بتنی، وال مش با فاصله از ستون اجرا می‌شود. مواد تراکم‌پذیر برای جداسازی استفاده می‌گردد. این روش ایمنی لرزه‌ای را افزایش می‌دهد.

نصب مش روی پلاستر خیس و پوشش کامل کلیدی است. نظارت بر اتصالات برای انتقال نیروها الزامی است.

این رویکرد در پروژه‌های بتنی رایج و کارآمد است.

اجرای در اسکلت فولادی

در اسکلت فولادی، وال مش به تیر و ستون جوش یا پیچ می‌شود. فضای خالی با عایق پر می‌گردد. سرعت اجرا بالا است.

بررسی ضدزنگ بودن مواد جلوگیری از خوردگی می‌کند. این روش برای ساختمان‌های صنعتی مناسب است.

در نهایت، آزمون‌های پس از اجرا کیفیت را تأیید می‌کند.

ابزار و مواد مورد نیاز برای اجرای وال مش

ابزار مورد نیاز شامل ماله، غلتک، سطل مخلوط‌کن و ابزار برش است. مواد اصلی مش فایبرگلاس، سیمان، ماسه و افزودنی‌های پلاستر هستند. انتخاب مش با گرید AR برای مقاومت قلیایی ضروری است.

علاوه بر این، چسب اپوکسی برای اتصالات و آب برای مرطوب کردن استفاده می‌شود. ابزار ایمنی مانند دستکش و ماسک الزامی است.

در پروژه‌های بزرگ، میکسر مکانیکی سرعت را افزایش می‌دهد. این ابزارها کیفیت اجرا را بهبود می‌بخشند.

مقایسه اجرای وال مش با روش‌های سنتی

اجرای وال مش در مقایسه با وال پست فلزی، وزن کمتری دارد و نصب سریع‌تری ارائه می‌دهد. روش سنتی هزینه بالا و نیاز به تجهیزات سنگین دارد، در حالی که وال مش اقتصادی‌تر است.

علاوه بر این، انعطاف‌پذیری وال مش در برابر زلزله برتر است، برخلاف فلز که ممکن است کمانش کند. وال مش خوردگی ندارد اما فلز نیاز به پوشش دارد.

در نهایت، وال مش برای ساختمان‌های مدرن مناسب‌تر است و ریسک کمتری دارد.

نگهداری و بررسی پس از اجرای وال مش

پس از اجرای وال مش، نگهداری منظم ضروری است. بررسی دوره‌ای ترک‌ها و رطوبت برای جلوگیری از مشکلات توصیه می‌شود. تمیز کردن سطح با مواد ملایم دوام را حفظ می‌کند.

نظارت بر اتصالات و مش در برابر آسیب‌های مکانیکی کلیدی است. در محیط‌های شیمیایی، پوشش اضافی اعمال شود.

در نهایت، گزارش‌های سالانه توسط کارشناسان ایمنی را تضمین می‌کند. این رویکرد هزینه‌های تعمیر را کاهش می‌دهد.

نتیجه‌گیری

اجرای وال مش به عنوان روشی نوین، تحولاتی در ایمنی ساختمان‌ها ایجاد کرده است. با مراحل ساده مانند دیوارچینی، اعمال پلاستر و نصب مش، این سیستم جایگزین کارآمدی برای روش‌های سنتی است. مزایایی مانند سرعت بالا، هزینه کم و انعطاف‌پذیری، آن را برتر می‌سازد. ضوابط آیین‌نامه 2800 تضمین‌کننده کیفیت است و نکات اجرایی مانند مرطوب کردن سطح، موفقیت را افزایش می‌دهد. در ساختمان‌های مختلف، از مسکونی تا صنعتی، کاربرد گسترده‌ای دارد. در نهایت، سرمایه‌گذاری در وال مش حفاظت از سازه را تضمین کرده و هزینه‌های بلندمدت را کم می‌نماید. طراحی وال مش اولیه نیز نقش کلیدی در عملکرد دارد.

در تعریف دقیق‌تر، وال مش به عنوان یک روش مهار لرزه‌ای شناخته می‌شود که طبق پیوست ششم آیین‌نامه طراحی ساختمان‌ها در برابر زلزله (استاندارد ۲۸۰۰) و نشریه ۸۱۹ مرکز تحقیقات راه، مسکن و شهرسازی، مجاز و توصیه‌شده است. والمش، که گاهی به صورت وال‌مش نوشته می‌شود، از نوارهای مش که در فواصل منظم روی دیوار قرار می‌گیرند، تشکیل شده و با لایه‌ای نازک از ملات پوشانده می‌شود. این ترکیب، مقاومت کششی دیوار را افزایش می‌دهد و اجازه می‌دهد دیوار در برابر نیروهای برون‌صفحه‌ای مقاوم‌تر باشد. وال مش چیست؟ در واقع، پاسخی به نیازهای مدرن ساختمان‌سازی برای کاهش هزینه‌ها، افزایش سرعت اجرا و بهبود ایمنی است. این سیستم نه تنها در ساختمان‌های جدید، بلکه در مقاوم‌سازی سازه‌های قدیمی نیز کاربرد دارد.

برای درک بهتر، تصور کنید دیواری از بلوک‌های سفالی یا هبلکس که بدون مهار مناسب، در زلزله ممکن است فرو بریزد. وال مش با ایجاد شبکه‌ای از الیاف، این دیوار را مانند یک کامپوزیت یکپارچه می‌کند. وزن کم آن (حدود ۱ تا ۲ کیلوگرم بر متر مربع) باعث می‌شود بار اضافی به سازه وارد نشود، در حالی که مقاومت آن در برابر خوردگی و رطوبت بالا است. والمش در بازار ایران با برندهای مختلفی عرضه می‌شود، اما کیفیت الیاف (مانند میزان زیرکونیا در شیشه) تعیین‌کننده عملکرد است. اگر وال مش چیست را جستجو کنید، متوجه خواهید شد که این سیستم از دهه‌های اخیر در کشورهای لرزه‌خیز مانند ایران، ترکیه و ایتالیا رواج یافته و تست‌های میز لرزان آن را تأیید کرده‌اند.

انواع وال مش

انواع وال مش بر اساس جنس الیاف، ساختار شبکه و نوع پلاستر تقسیم‌بندی می‌شوند. اصلی‌ترین دسته‌بندی بر پایه مواد الیافی است، زیرا این بخش مسئولیت تحمل تنش‌های کششی را بر عهده دارد. اولین نوع، وال مش فایبرگلاس معمولی (E-Glass) است که از الیاف شیشه استاندارد ساخته شده و برای محیط‌های داخلی با پلاستر گچی مناسب است. این نوع ارزان‌تر است، اما در محیط‌های قلیایی مانند ملات سیمانی، ممکن است با گذشت زمان ضعیف شود. گرماژ آن معمولاً بین ۵۰ تا ۱۰۰ گرم بر متر مربع است و چشمه‌های مربعی یا مستطیلی دارد.

نوع دوم، وال مش مقاوم به قلیا (AR-Glass) است که با افزودن حداقل ۱۶ درصد زیرکونیا به الیاف شیشه، مقاومت آن در برابر خوردگی قلیایی افزایش یافته. این نوع برای پلاستر سیمانی و سطوح خارجی ایده‌آل است و طبق استانداردهای ASTM، مقاومت کششی آن حداقل ۱۰۰۰ مگاپاسکال است. AR-Glass در دو ساختار یک‌جهته (تنها در یک راستا مقاوم) و دوجهته (در هر دو راستا) عرضه می‌شود. در اجرای نواری، از نوع یک‌جهته استفاده می‌شود تا تمرکز مقاومت در جهت قائم باشد.

سومین نوع، وال مش بر پایه فیبر کربن است که مقاومت تسلیم آن بیش از ۳۰۰۰ مگاپاسکال است. این نوع برای پروژه‌های خاص با نیاز به استحکام بسیار بالا، مانند ساختمان‌های بلند یا مناطق با خطر زلزله شدید، کاربرد دارد. فیبر کربن سبک‌تر و مقاوم‌تر از شیشه است، اما گران‌تر و نیاز به گواهی فنی معتبر دارد. همچنین، انواع وال مش بر اساس نحوه اجرا شامل سرتاسری (پوشش کامل دیوار) و نواری (نوارهای عمودی در فواصل ۵۰ تا ۱۰۰ سانتی‌متر) می‌شود. در سرتاسری، حداقل گرماژ ۵۰ گرم بر متر مربع لازم است، در حالی که نواری به ۱۰۰ گرم می‌رسد.

علاوه بر این، وال مش می‌تواند با پلاسترهای مختلف ترکیب شود: پلاستر سیمانی برای دوام بیشتر در محیط‌های مرطوب، و پلاستر گچی برای سطوح داخلی که نیاز به صافی بیشتری دارند. برخی انواع شامل نبشی‌های گالوانیزه برای مهار لبه‌ها هستند. در بازار، وال مش آرماتور پلاستیکی یا فولاد گالوانیزه نیز وجود دارد، اما کمتر رایج است و بیشتر برای کاربردهای خاص مانند تقویت سازه‌های صنعتی استفاده می‌شود. انتخاب نوع وال مش بستگی به عوامل مانند نوع خاک، ارتفاع دیوار، پهنه لرزه‌ای و بودجه پروژه دارد. برای مثال، در ساختمان‌های مسکونی کم‌طبقه، AR-Glass نواری کافی است، اما در تجاری‌ها، فیبر کربن سرتاسری ترجیح داده می‌شود.

مزایای وال مش

مزایای وال مش متعدد است و آن را به گزینه‌ای برتر نسبت به روش‌های سنتی تبدیل کرده. اولاً، کاهش هزینه‌ها برجسته است؛ اجرای وال مش تا ۴۰ درصد ارزان‌تر از وال پست فلزی است، زیرا نیازی به پروفیل‌های سنگین، جوشکاری یا ضدزنگ نیست. این صرفه‌جویی در پروژه‌های بزرگ مانند نهضت ملی مسکن، بسیار قابل توجه است. دوم، سرعت اجرا بالا است؛ یک اکیپ نیمه‌ماهر می‌تواند در یک روز صدها متر مربع را پوشش دهد، بدون نیاز به ابزارهای پیچیده.

سوم، وزن کم وال مش بار مرده ساختمان را کاهش می‌دهد و نیروی زلزله واردشده را کم می‌کند. این سیستم سبک (کمتر از ۲ کیلوگرم بر متر مربع) است و با انواع بلوک‌ها (سفالی، هبلکس، آجری) سازگار. چهارم، مقاومت در برابر خوردگی، رطوبت، آتش و اشعه UV، عمر طولانی آن را تضمین می‌کند. وال مش از ترک‌خوردگی نازک‌کاری جلوگیری می‌کند و سطح صافی برای رنگ یا کاغذدیواری فراهم می‌نماید.

پنجم، عملکرد لرزه‌ای عالی؛ تست‌های میز لرزان نشان داده که دیوارهای مهارشده با وال مش، تا ۳ برابر مقاوم‌تر از دیوارهای معمولی هستند. همچنین، انعطاف‌پذیری در اجرا اجازه می‌دهد روی دیوارهای موجود بدون تخریب اعمال شود. ششم، حذف عناصر مزاحم مانند وادارهای قائم که فضای مفید را اشغال می‌کنند. در نهایت، مزایای وال مش شامل سازگاری با استانداردهای ملی (۲۸۰۰ و ۸۱۹) و تأیید نظام مهندسی است، که اطمینان از ایمنی را افزایش می‌دهد. این سیستم حتی در کاهش انتقال صدا و حرارت نیز نقش دارد، هرچند اصلی‌ترین مزیت آن ایمنی لرزه‌ای است.

کاربرد وال مش

کاربرد وال مش عمدتاً در مهار دیوارهای غیرسازه‌ای است، اما گستره آن وسیع است. در ساختمان‌های مسکونی، برای دیوارهای داخلی و خارجی استفاده می‌شود تا در زلزله، از فروپاشی جلوگیری کند. در پروژه‌های تجاری و اداری، وال مش برای دیوارهای بلند یا با بازشوهای بزرگ (مانند پنجره‌ها) کاربرد دارد، جایی که نیاز به تقویت موضعی است. در بیمارستان‌ها و مدارس، که ایمنی اولویت دارد، این سیستم جایگزین وال پست می‌شود تا حرکت برون‌صفحه‌ای را کنترل کند.

در مقاوم‌سازی ساختمان‌های قدیمی، وال مش روی دیوارهای موجود اجرا می‌شود بدون نیاز به بازسازی کامل. کاربرد دیگر در جان‌پناه‌ها و بالکن‌ها است، جایی که پوشش کامل با نبشی‌های منقطع الزامی است. در مناطق لرزه‌خیز مانند تهران یا تبریز، وال مش برای دیوارهای همجوار با همسایه (یک‌طرفه یا دوطرفه) استفاده می‌شود. همچنین، در سازه‌های صنعتی یا انبارها، برای تقویت دیوارهای سنگی یا آجری کاربرد دارد.

کاربرد وال مش در درزهای انقطاع نیز مهم است، جایی که استقلال حرکتی بین دو ساختمان حفظ می‌شود. در ساختمان‌های بنایی یا فولادی، این سیستم با ترکیب مصالح جداکننده مانند یونولیت، اجرا می‌گردد. حتی در پروژه‌های سبز، وال مش به دلیل مواد قابل بازیافت، ترجیح داده می‌شود. به طور کلی، هر جایی که دیوار غیرباربر نیاز به مهار داشته باشد، وال مش قابل استفاده است، مشروط به رعایت ضوابط مانند حداکثر ارتفاع ۶ متر بدون ترکیب با وال پست.

نحوه اجرای وال مش

اجرای وال مش مراحل ساده‌ای دارد که با نظارت مهندس انجام می‌شود. ابتدا نقشه‌ها بررسی و مصالح (توری، پلاستر، نبشی) آماده می‌شوند. دیوارچینی با قرار دادن فوم در اتصالات به تیر و ستون آغاز می‌شود. سپس، لایه اول پلاستر پاشیده و توری در فواصل تعیین‌شده (۸۰-۱۰۰ سانتی‌متر) نصب می‌گردد. لایه دوم پلاستر روی توری اعمال می‌شود تا ضخامت حداقل ۱۵ میلی‌متر برسد.

نبشی‌ها با چسب اپوکسی به لبه‌ها متصل می‌شوند. در دیوارهای خارجی، از AR-Glass استفاده کنید. کنترل کیفیت مانند آزمایش مقاومت کششی ضروری است. این فرآیند سریع است و بدون توقف طولانی پروژه پیش می‌رود.

معایب وال مش

با وجود مزایا، وال مش معایبی دارد. حساسیت به کیفیت مصالح؛ توری‌های فیک عملکرد را کاهش می‌دهند. اجرای نادرست ممکن است منجر به کج شدن دیوار شود. محدودیت در دیوارهای بلند و نیاز به ترکیب با وال پست. همچنین، در بازار سودجویی وجود دارد که انتخاب برند معتبر را الزامی می‌کند.

سیستم وال مش در پروژه‌های واقعی

سیستم وال مش در بسیاری از پروژه‌ها موفقیت‌آمیز بوده. برای مثال، در ساختمان‌های مسکونی تهران، این سیستم هزینه‌ها را کاهش داده و ایمنی را افزایش داده. مطالعات نشان می‌دهند که در زلزله‌های شبیه‌سازی‌شده، دیوارهای با وال مش پایدارتر هستند.